Hanneke Groenteman

Stel je voor: je zit op een bomvol terras op een zonnige zaterdagmiddag. Je bent lekker in gesprek en geniet van de warmte op je gezicht. En dan, in een onbewaakt moment, veegt een onhandige zwaai van je mouw zo je kop koffie van tafel.

Kletterend porselein op de straatstenen. Een plas cappuccino die zich haastig tussen de stoelpoten door verspreidt.

Binnen een tel valt het geroezemoes stil. Tientallen gezichten draaien zich naar jouw tafeltje. Je voelt de hitte vanuit je boord naar je kaken en oren stijgen. Het voelt alsof er een schijnwerper aangaat en je midden op een podium staat waar je nooit om hebt gevraagd. Het liefst zou je ter plekke door de grond zakken. Dat gevoel heet schaamte.