René ten Bos

Een van zijn boeken was in het Frans vertaald en kreeg in Frankrijk een lovende recensie. René ten Bos kwam er opgetogen mee thuis. Een halve pagina, volgens hem. Dat had hij toch niet slecht gedaan. Zijn zoon, toen een jaar of veertien, vijftien, keek even en zei doodleuk:

“Het kan allemaal wel zijn, maar je moet niet denken dat ik die onzin van je ga lezen.”

René vertelt het met zichtbaar plezier. “Dat is echt goed,” zegt hij. Want wie zich even belangrijk voelt, heeft niemand zo hard nodig als een puber aan de keukentafel.