Neelie Kroes

“Ik weet nog dat mijn kleindochter, die toen vier jaar oud was, mij vroeg hoe oud ik was. Toen ze mijn antwoord hoorde, keek ze me verbaasd aan en zei: ‘En je leeft nog steeds?’ Dat zette me aan het denken. Ik besefte dat ik haast heb; ik heb niet het eeuwige leven. Ik zit nu aan de kant waar ik aan het aftellen ben. Dus wat ik echt nog wil bereiken, moet ik nú doen.”

Neelie Kroes gebruikt die haast als brandstof. Op een leeftijd waarop veel mensen het rustiger aan gaan doen, diende ze nog twee termijnen als Eurocommissaris in Brussel. “Mijn ouders zouden waarschijnlijk gezegd hebben: ‘Ga nu maar golfen.’ Maar golfen vind ik niks. Ik geniet ervan als ik zulke kansen krijg. Dat ik iets kan doen of in gang kan zetten waar ik hart voor heb – dát is voor mij een mooi leven.”

Daar is lef voor nodig: iets doen wat je belangrijk vindt, terwijl je weet dat het spannend is en mis kan gaan. Neelie Kroes zocht steeds weer nieuwe uitdagingen op, van de Rotterdamse gemeenteraad tot de Europese Commissie, en die haast heeft ze nog steeds.